کتاب گنجینه سخن – جلد اول:پارسی نویسان بزرگ و منتخب آثار آنان

درباره‌ی کتاب گنجینه سخن - جلد اول

وقتی از نثر فارسی سخن می‌گوییم، اولین سؤالی که به ذهنمان می‌رسد این است: چرا سابقه‌ی متون منثور فارسی به پس از شعر فارسی می‌رسد؟ درواقع چرا ابتدا شعر به وجود آمد سپس نثر؟ در دوران باستان در هر تمدنی، شعرها به‌خاطر شفاهی بودنشان و وزن و قافیه، راحت‌تر به خاطر سپرده می‌شدند و سینه به سینه منتقل می‌گشتند. اگر کمی با فرهنگ ایرانی آشنایی داشته باشید، به اهمیت و جایگاه والای شعر و موسیقی در این فرهنگ پی برده‌اید. نقش شاعران در دربار پادشاهان حیاتی بود، دیوان‌های شعر بیشتر از آثار منثور مورد استقبال حاکمان قرار می‌گرفتند و استنساخ آن‌ها اولویت بیشتری داشت. همچنین در دوران باستان بنا بر دستوری که انوشیروان ساسانی داده بود، خواندن و نوشتن فقط متعلق به گروه خاصی از جامعه بود؛ از این رو شعرهایی که شفاهی از نسلی به نسل دیگر منتقل می‌شد، احتمال ماندگاری‌شان بیشتر بود. با همه‌ی این تفاسیر، نثر فارسی اهمیتی به‌سزا در تاریخ زبان دارد. ذبیح‌الله صفا (Zabihollah Safa) در کتاب گنجینه سخن، تنها بخشی از این گنجینه‌ی ارزشمند را نشان می‌دهد.